Η έλευση πολεμικών φυλών στον ελλαδικό χώρο, περίπου στα 1000 π.Χ., είχε ως αποτέλεσμα την ανακοπή των σπουδαίων αρχιτεκτονικών (και όχι μόνο) επιτευγμάτων των Μινωικού και Μυκηναϊκού Πολιτισμών.

Ωστόσο, με το πέρασμα των αιώνων, η αρχιτεκτονική στην Αρχαία Ελλάδα φάνηκε όχι μόνο να ξαναγεννιέται, αλλά να εισέρχεται σε μια από τις πιο λαμπρές περιόδους στην ιστορία της. Είναι η περίοδος κατά την οποία αναπτύσσονται οι κυριότεροι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί, που μέχρι και σήμερα είναι γνωστοί παγκοσμίως: ο δωρικός ρυθμός με τους χαρακτηριστικούς λιτούς κίονες, ο ιωνικός, με κίονες λεπτότερους από αυτούς του δωρικού ρυθμού και τέλος, ο κορινθιακός.

Οι λατρευτικοί χώροι, οι ναοί, αλλά και τα θέατρα, αυτά τα περίφημα αρχαία θέατρα που είναι διάσπαρτα στον ελλαδικό χώρο, είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της αρχιτεκτονικής στην Αρχαία Ελλάδα.

Ο Παρθενώνας

Οι αρχιτέκτονες Ικτίνος και Καλλικράτης και ο γλύπτης Φειδίας ήταν οι εμπνευστές του Παρθενώνα, του πιο εμβληματικού για την αρχαία Αθήνα ναού, δωρικού ρυθμού, αφιερωμένου στη θεά Αθηνά, την προστάτιδα της πόλης.

Αυτό το μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, του 5ου αιώνα π.Χ., αντιπροσωπεύει – περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο μνημείο στον ελλαδικό χώρο – τη θέληση για αρτιότητα στην κατασκευή, το πείσμα για αψεγάδιαστη δημιουργία.

Αν και “πληγωμένος” όχι μόνο από τις φθορές του χρόνου και των πολέμων που σημάδεψαν τη μακραίωνη ιστορία της Αθήνας, αλλά και από την απομάκρυνση από τον λόρδο Έλγιν τμημάτων των γλυπτών του, ο Παρθενώνας παραμένει σήμερα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπόσημα παγκοσμίως και χαρακτηρίζεται ως “αρχιτεκτονικό θαύμα”.

Τα θέατρα

Το θέατρο του Διονύσου που βρίσκεται και αυτό στον χώρο της Ακρόπολης των Αθηνών, αλλά και το εξαιρετικό θέατρο της Επιδαύρου, αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα μιας άλλης αξιοθαύμαστης αρχιτεκτονικής έκφρασης στην Αρχαία Ελλάδα.

Τα θέατρα ως χώροι πολιτισμού, συναπαντήματος, αλλά και συνελεύσεων, αναπτύχθηκαν με απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση των συγκεκριμένων αυτών αναγκών, αναγκών που μαρτυρούν το υψηλό επίπεδο της κοινωνίας εκείνης της περιόδου.