“Ό,τι είναι παρελθόν, είναι πρόλογος” έγραψε ο Ουίλιαμ Σέξπιρ στο έργο “Η Τρικυμία” και η φράση αυτή είναι ίσως η πλέον κατάλληλη για να συνοψίσει την άμεση συνάφεια που έχουν τα παλαιά ιστορικά κτίρια, διατηρητέα ή μη, με την πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου, με την ιστορία και τις παραδόσεις του, αλλά και με το μέλλον του.

Μάρτυρες του χτες στον αστικό ιστό του σήμερα, τα παλιά κτίρια (και όχι μόνο τα ιστορικά μνημεία) έρχονται να διεκδικήσουν έναν ενεργό ρόλο στην καθημερινότητα του τόπου στον οποίο βρίσκονται, μέσα από τη διάσωσή τους αλλά κυρίως μέσα από την επανάχρησή τους και την απόδοσή τους στις τοπικές κοινωνίες.

Σε πολλές περιπτώσεις, άλλωστε, η αποκατάσταση αυτών των παλιών κτιρίων, ιδίως όταν γίνεται σε μεγάλη έκταση, έχει καταφέρει να αλλάξει τη φυσιογνωμία των περιοχών στις οποίες βρίσκονται, με αποτέλεσμα την προσέλκυση περισσότερων επισκεπτών, την ανάπτυξη του τουρισμού και των συνοδών επαγγελμάτων και τελικά, την τόνωση της οικονομίας τους.

Δεν είναι τυχαίο που η προστασία και η ανάδειξή τους αποτέλεσαν αντικείμενο διεθνών συμβάσεων, που έχουν υπογραφεί κατά καιρούς.

Πανεπιστημιακά τμήματα υψηλού επιπέδου

Στο πλαίσιο αυτό, είναι εξαιρετικά μεγάλης σημασίας η διαδικασία της αποκατάστασης των παλιών ιστορικών κτιρίων να γίνεται από επιστήμονες εξαιρετικά καταρτισμένους.

Σπουδαίο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία παίζει η αρχιτεκτονική και εν γένει οι επιστήμες που σχετίζονται με τη δομική αποκατάσταση των κτιριακών αποθεμάτων.

Η υψηλή επιστημονική κατάρτιση και η εμπέδωση όλων των τεχνικών που χρησιμοποιούνται σήμερα στον τομέα αυτό αποτελούν , άλλωστε, αντικείμενο υψηλού επιπέδου πανεπιστημιακών σχολών, που λειτουργούν στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, και οι οποίες προσελκύουν ολοένα και περισσότερους φοιτητές.